امام سجاد(ع) می فرماید: حقِ مادر این است که بدانی او تو را حمل کرده است، به گونه ای که هیچ کس فردی را این چنین حمل نمی کند؛ از شیرة جان خودش برای تو صرف کرده است، که هیچ کس این کار را برای تو نکرده است و جز مادر، کسی اینگونه دیگری را غذا نمی دهد؛ در نگهداری تو با گوش و چشم و دست و پا و مو و پوست خود و با تمام قدرت کوشیده است و این تکالیف را با خوش حالی و بی منّت انجام داده است و در این راه همة سختی ها و غم و غصه ها را بر خود هموار کرده است تا هنگامی که دست توانای آفریدگار تو را از شکم او بیرون آورد و متولد شدی؛ خودش تشنه باشد، اما تو را سیراب کند؛ خودش زیر آفتاب سوزان بماند، ولی تو را در سایه نگه دارد؛ راضی بوده است برای آسایش تو از خواب خود چشم بپوشد و آسایش تو را به قیمت رنج و ناراحتی خودش فراهم سازد. رَحِم او جایگاه رشد و دوران جنینی تو بوده است؛ و دامن او بسترِ آسایش تو و پستانش منبع آب و غذای تو و جان او سپر بلای تو بوده است. آیا تو آن قدرت را داری که به شایستگی سپاس او را بگزاری و از او حق شناسی کنی، بجز این که خدا تو را در این راه مدد کند؟ پس به قدر خود از او سپاسگزاری کن.
منو اصلی
اخبار > اگر خدا بخواهد


  چاپ        ارسال به دوست

اگر خدا بخواهد

 

«البته مشیت و ارادة خدا را در نظر بگیرید»

وَلَا تَقُولَنَّ لِشَيْءٍ إِنِّي فَاعِلٌ ذَلِكَ غَدًا إِلَّا أَن يَشَاء    کهف (24-23)

هرگز مگوی: فردا چنین می کنم، مگر خداوند بخواهد ...

  ادب بندگی اقتضا می کند که بنده در همة کارها و تصمیم گیری های خود مشیت و ارادة خداوند را، که خالق و مدّبر کلّ هستی است، در نظر بگیرد و عبارت «اِن شاءَاللّهُ»، (اگر خدا بخواهد) را بر زبان جاری کند. عبودیت و بندگی می طلبد که عبد بدون محاسبة ارادة مولا و ربّ خویش برنامه ریزی نکند و خود را در همه حال تسلیم اراده و مشیت و خواست او بداند و از صمیم جان به این شعار توحیدی معتقد باشد که «لا حَولَ وَلا قُوهَ الاّ بِاللهِ العَلیِ العَظیمِ»؛ و این در حقیقت همان توحید افعالی است که بر اساس آن، انسانِ موحد آزادی و اختیار و اراده دارد، اما مستقل از خدا نیست و وجود هر چیز و تحقق هر امری را به مشیت و ارادة الهی وابسته می داند.

در آیات متعددی از قرآن، این حقیقت بیان شده است: آنجا که خداوند دربارة پیروزی مسلمانان در جنگ بدر می گوید: «فَلَم تَقتُلُوهُم وَلکِنَّ اللهَ قَتَلَهُم وَ مارَمَیتَ اِذ رَمَیتَ وَلکِنَّ اللهَ رَمی» (انفال: 17) شما نبودید که کفار را کشتید، بلکه خداوند آنها را به قتل رساند و ای پیامبر، آنگاه که تیر می انداختی تو تیر نمی انداختی بلکه خدا می افکند؛ و نیز آنجا که نصرت و پیروزی را فقط از جانب خداوند می داند؛ (آل عمران: 126) و آنجا که خداوند را خالق انسان ها و اعمال انسان ها معرفی کرده است؛ (صافات: 96) و آن جا که سخن از تأییدات الهی بر مؤمنان و بندگان صالح است. (مائده:110؛ انفال:26 و و62؛ صف:14؛ توبه:40؛ مجادله:22) امام علی (ع) می فرمایند: «گروهی از یهود دربارة چیزی از پیامبر پرسیدند. آن حضرت فرمودند: فردا بیایید تا جوابتان را بدهم و ان شاءالله نفرمود. پس تا چهل روز از آمدن جبرئیل به نزد پیامبر جلوگیری شد. بعد از چهل روز جبرئیل بر پیامبر فرود آمد و این آیه را آورد.» (تفسیر عیاشی، ج2، ص 324) در ادامه این آیه خداوند می فرماید: «اگر فراموش کردی پروردگارت را به یاد آر.» دراین باره از امام صادق (ع) پرسیدند، حضرت فرمودند «یعنی اگر فراموش کردی که اِن شاءَالله بگویی، همان زمان که به یادت آمد اِن شاءاللّه» بگو. (تفسیر عیاشی، ج2، ص 324)

 

 


٠٠:٤١ - 1397/09/20    /    شماره : ١٠٨١٥    /    تعداد نمایش : ٧٦٦



خروج




كليه حقوق اطلاعات و مطالب اين سايت محفوظ و متعلق به سایت ایران اخلاق می باشد