امیرالمؤمنین(ع) : «چرا هرگاه غم و اندوه دنیا بر شما وارد می شود، وضو نمی گیرید و به مسجد نمی روید و برای رفع اندوه و گرفتاری خود خدا را نمی خوانید؟ مگر نشنیده اید که خداوند می فرماید: وَاستَعینُوا بِالصّبرِ وَالصّلوهِ»
منو اصلی
اخبار > باورهای اخلاقی، افسانه ها و گرایش به مرگ...


  چاپ        ارسال به دوست

باورهای اخلاقی، افسانه ها و گرایش به مرگ...

 

دانیل پی. سالمیسی    

هر باور اخلاقی بر مبنای یک افسانه استوار است به این معنا که هر دیدگاه اصولی به اخلاق بر مبنای بعضی از داستان های مذهبی و یا شبهه مذهبی است  که به سوالاتی شبیه به سوالات  زیر پاسخ می دهند: من از کجا آمده ام؟ به کجا می روم؟ من چگونه زندگی می کنم؟ این روایات به طور معمول در زیر سطح تعاملات بین فردی که چگونگی تمام  مواجهات بالینی را مشخص می کنند، قرار دارد، اما مراقبت از بیمارانی که به مرگ نزدیک می شوند آنها را به این سطح نزدیک تر می کند. برای بسیاری از بیماران و پزشکان اینگونه روایات در یک زبان به وضوح مذهبی خود را نشان می دهد و برای دیگران ممکن است که یک  مفهومی از "تعالی ماندگار" را طلب کنند که منجر به یک چشم انداز معنوی بدون نیاز به خداشناسی و یا مفاهیمی از جاودانگی شود. در مراقیت از بیماری که در پایان زندگی خود است، پزشکان باید تلاش کنند که نسبت به روایت هایی که معنویت و جایگاه اخلاقی آنها راتقویت می کند، آگاه تر باشند و همچنین سعی کنند که این روایات را در بیمارانی که به آنها خدمت رسانی می کنند، نیز پیدا کنند.



 : 

Daniel P. Sulmasy

Abstract

Every ethos implies a mythos in the sense that every systematic approach to ethics is inevitably based on some fundamental religious or religion-like story that gives answers to questions such as: Where did I come from? Where am I going? How am I to live? These narratives generally lay hidden beneath the plane of the interpersonal interactions that characterize all clinical encounters, but caring for patients who are approaching death brings them closer to the surface. For many patients and practitioners, these narratives will be expressed in explicitly religious language; others may invoke a sense of “immanent transcendence” that affords a spiritual perspective without requiring theism or notions of eternity. In caring for patients at the end of life, practitioners should strive to be more conscious of the narratives that undergird their own spiritual and ethical positions as well as seek to understand those of the patients they serve.


١٩:٠٨ - 1397/03/23    /    شماره : ١٢٨٢٤    /    تعداد نمایش : ٢٥٢



خروج




كليه حقوق اطلاعات و مطالب اين سايت محفوظ و متعلق به سایت ایران اخلاق می باشد