امام سجاد(ع) می فرماید: حقِ مادر این است که بدانی او تو را حمل کرده است، به گونه ای که هیچ کس فردی را این چنین حمل نمی کند؛ از شیرة جان خودش برای تو صرف کرده است، که هیچ کس این کار را برای تو نکرده است و جز مادر، کسی اینگونه دیگری را غذا نمی دهد؛ در نگهداری تو با گوش و چشم و دست و پا و مو و پوست خود و با تمام قدرت کوشیده است و این تکالیف را با خوش حالی و بی منّت انجام داده است و در این راه همة سختی ها و غم و غصه ها را بر خود هموار کرده است تا هنگامی که دست توانای آفریدگار تو را از شکم او بیرون آورد و متولد شدی؛ خودش تشنه باشد، اما تو را سیراب کند؛ خودش زیر آفتاب سوزان بماند، ولی تو را در سایه نگه دارد؛ راضی بوده است برای آسایش تو از خواب خود چشم بپوشد و آسایش تو را به قیمت رنج و ناراحتی خودش فراهم سازد. رَحِم او جایگاه رشد و دوران جنینی تو بوده است؛ و دامن او بسترِ آسایش تو و پستانش منبع آب و غذای تو و جان او سپر بلای تو بوده است. آیا تو آن قدرت را داری که به شایستگی سپاس او را بگزاری و از او حق شناسی کنی، بجز این که خدا تو را در این راه مدد کند؟ پس به قدر خود از او سپاسگزاری کن.
منو اصلی
اخبار > تبریک نامه­ ای تامل برانگیز


  چاپ        ارسال به دوست

دیدگاه سردبیر

تبریک نامه­ ای تامل برانگیز

 


مثل هر سال دیگری، سال 1396 با همه ی فراز و فرودهایش رو به اتمام است. مثل هر سال دیگری برای هر یک از ما در چهار ساحت خانوادگی، شخصی، حرفه ­ای و اجتماعی تلخ و شیرینی­
 های خودش را داشت. اما آنچه مهم است اینکه، هر یک از ما بتوانیم به این سؤال اساسی پاسخ روشنی بدهیم:

آیا زندگی پُر توفیق، دارای روند بهبود مستمر و به پیش رونده­ای، همراه با توازن و تناسب در حوزه­های زندگی خانوادگی، شخصی، حرفه­ ای و اجتماعی داشته ­ایم؟ یا خدای ناکرده خیر؟

کلمه­ ی متوازن و متناسب حائز اهمیت ویژه­ ای است. یعنی ما برای مثال باید همزمان در حوزه­ ی خانوادگی همسری مددرسان و همدل، پدری مهربان و مربی و همراهی در دسترس باشیم. در حوزه­ ی شخصی دارای تناسب اندام و جسمی سالم، شخصیتی متعادل، همراه با ظرفیت تاب­آوری و خویشتن­­داری مورد انتظار باشیم. در زمینه­ ی حرفه ای همکاری درستکار، دانش بنیان و اخلاق مدار با پتانسیل تعامل و کارگروهی بالا و در حوزه­ ی اجتماعی شهروندی مسئول، هوشمند، فعال در فعالیت­ های مردم­ نهاد و عام­ المنفعه و الگویی برای انسان استاندارد اجتماعی باشیم. در عین حال آرامش معنوی، آسایش و رفاه اجتماعی، رونق اقتصادی و اشتغال پایدار را برای پیشرفت همه ی همشهریان و هم وطنانِ مان  بخواهیم.

اینها فقط مثال­ هایی از مسئولیت­ های متناسب و زمینه­ های متوازنِ مورد نیاز برای یک سبک زندگی اسلامی و ایرانی هستند. ما برای دستیابی به چنین الگویی از توفیق الهی، موفقیت و "پیشرفت ما" به صورت همه جانبه و متوازن در زندگی خانوادگی، شخصی، حرفه ­ای و اجتماعی مستلزم تبعیت از یک مدل هفت­گانه هستیم که شامل این موارد است:

1.       تلاش و حرکت: هر موفقیت و پیشرفتی نیازمند تلاش روشمند، هدفمند، باورمند، هوشمند و با درجه­ی بالایی از انگیزش و علاقمندی است.

2.       تفکر: شامل اندیشه­ ورزی های خودمان، مطالعه­ ی آثار دیگران و اندیشه­ ورزی در آن و مشورت گرفتن یعنی سهیم شدن در عقل و تجربه ی دیگران است.

3.       توکل و اتکای به خداوند: تلاش­ های همراستای با اهداف کائنات و با اتکال و مددطلبی از حضرت سبحان بهتر، سریع­تر و مطمئن­­تر محقق می­شود.

4.       توسل به اولیای الهی و الگوبرداری از نمونه­ های موفقبرای ما مسلمانان و معتقدان به باورهای عمیق شیعی حضور در مشاهد مشرّفه و بقاع متبرّکه آرامش معنوی و بستر توفیق طلبی مضاعف می­ شود. از سوی دیگر شخصیت این بزرگواران شامل آثار، اعمال، ادعیه ماثوره از ایشان و حتی تجربه­ های سکوت و صلح آنها بهترین الگو به عنوان نمونه­ های آرمانی برای توفیق الهی، موفقیت و پیشرفت متوازن در ساحت­ های چهارگانه فوق و تناسب بین آرامش معنوی و آسایش رفاهی در آخرت و دنیای ما هستند.

5.       تمرکز: تلاش متفکرانه ی، متوکلانه­ ی، متوسلانه­ ی ما باید با تمرکز بر اهداف مکتوب ما برای هر سال، هر پنج سال، هر ده­سال، هر بیست­وپنج سال، هر پنجاه سال و همه­ ی عمر ما همراه باشد. تمرکز انرژی­ های پراکنده را تجمیع و هم­ افزایی ایجاد می­ کند.

6.       تجسم: برای پیشرفت، موفقیت و کسب توفیق الهی باید پیوسته آن را تصویرسازی ذهنی کنیم و تجسم نمائیم. رفتارهای خود را شبیه­ سازی کنیم و درست مثل زمان محقق شدن اهداف و دستیابی به مقاصد خودمان عمل کنیم. این نوعی پیش­دستی در فتح پیش از موعد اهداف است.

7.       توازن: هفتمین و آخرین عنصر که محوری­ترین اصل این روش برای "پیشرفت ما" و کسب مستمر توفیق الهی می­باشد، توازن است که مکرر بر آن تاکید شد. موفقیت در یکی از زمینه­ های خانوادگی، شخصی، حرفه­ ای یا اجتماعی اگرچه محترم و عزیز است اما اگر به قیمت رهاشدگی سه حوزه­ ی دیگر باشد، نوعی شکست بلندمدت است که اثبات آن مجال دیگری را می­ طلبد.

به یاد داشته باشیم: اهداف ما تا مکتوب نشوند آرزوهایی بر باد هوا هستند. پس برنامه­ ی مکتوب سالیانه و بلند مدت تر در چهار زمینه­ ی فوق داشته باشیم.

به یاد داشته باشیم: مهم این است که شخصی بتواند در روزهای پایان سال، به خودش، خانواده، سازمان، اجتماع، همشهریان و هموطنان خود تبریک بگوید وگرنه سال نیامده و مثل ظرف سربسته را تبریک گفتن جای تأمل دارد.

به قول سهراب سپهری : چشم ها را باید شست / جور دیگر باید دید

اگر چنین باشد دیگر نیازی نیست منتظر بمانیم که سالی برود و بهاری بیاید تا ما باز نوروزی و روز نوی ببینیم  و به هم تبریک بگوییم. چرا ما بمانیم تا نوروزی بیاید  و روز ما را نو کند؟ و چرا ما بمانیم تا عیدی بیاید و ایام ما را مبارک کند ؟ به قول شمس تبریزی: ایام می آید تا به شما مبارک شودایام را مبارک باد از شمامبارک شمایید

و به یاد داشته باشیم: که باید زانو زد اما نه در برابر مشکلات، بلکه در مقابل خدای سبحانِ صمدِ سرمد.

 ارادتمند همه ی شما محمد کرمانی

 

 


١٩:٠٠ - 1396/12/29    /    شماره : ١٢٤٧٠    /    تعداد نمایش : ٧٤١



خروج




كليه حقوق اطلاعات و مطالب اين سايت محفوظ و متعلق به سایت ایران اخلاق می باشد