وَ قَالَ [عليه السلام] وَ قَدْ سَمِعَ رَجُلًا يَذُمُّ الدُّنْيَا أَيُّهَا الذَّامُّ لِلدُّنْيَا الْمُغْتَرُّ بِغُرُورِهَا الْمَخْدُوعُ بِأَبَاطِيلِهَا أَ تَغْتَرُّ بِالدُّنْيَا ثُمَّ تَذُمُّهَا أَنْتَ الْمُتَجَرِّمُ عَلَيْهَا أَمْ هِيَ الْمُتَجَرِّمَةُ عَلَيْكَ مَتَى اسْتَهْوَتْكَ أَمْ مَتَى غَرَّتْكَ أَ بِمَصَارِعِ آبَائِكَ مِنَ الْبِلَى أَمْ بِمَضَاجِعِ أُمَّهَاتِكَ تَحْتَ الثَّرَى كَمْ عَلَّلْتَ بِكَفَّيْكَ وَ كَمْ مَرَّضْتَ بِيَدَيْكَ تَبْتَغِى لَهُمُ الشِّفَاءَ وَ تَسْتَوْصِفُ لَهُمُ الْأَطِبَّاءَ غَدَاةَ لَا يُغْنِى عَنْهُمْ دَوَاؤُكَ وَ لَا يُجْدِى عَلَيْهِمْ بُكَاؤُكَ لَمْ يَنْفَعْ أَحَدَهُمْ إِشْفَاقُكَ وَ لَمْ تُسْعَفْ فِيهِ بِطَلِبَتِكَ وَ لَمْ تَدْفَعْ عَنْهُ بِقُوَّتِكَ وَ قَدْ مَثَّلَتْ لَكَ بِهِ الدُّنْيَا نَفْسَكَ وَ بِمَصْرَعِهِ مَصْرَعَكَ إِنَّ الدُّنْيَا دَارُ صِدْقٍ لِمَنْ صَدَقَهَا وَ دَارُ عَافِيَةٍ لِمَنْ فَهِمَ عَنْهَا وَ دَارُ غِنًى لِمَنْ تَزَوَّدَ مِنْهَا وَ دَارُ مَوْعِظَةٍ لِمَنِ اتَّعَظَ بِهَا مَسْجِدُ أَحِبَّاءِ اللَّهِ وَ مُصَلَّى مَلَائِكَةِ اللَّهِ وَ مَهْبِطُ وَحْيِ اللَّهِ وَ مَتْجَرُ أَوْلِيَاءِ اللَّهِ اكْتَسَبُوا فِيهَا الرَّحْمَةَ وَ رَبِحُوا فِيهَا الْجَنَّةَ فَمَنْ ذَا يَذُمُّهَا وَ قَدْ آذَنَتْ بِبَيْنِهَا وَ نَادَتْ بِفِرَاقِهَا وَ نَعَتْ نَفْسَهَا وَ أَهْلَهَا فَمَثَّلَتْ لَهُمْ بِبَلَائِهَا الْبَلَاءَ وَ شَوَّقَتْهُمْ بِسُرُورِهَا إِلَى السُّرُورِ رَاحَتْ بِعَافِيَةٍ وَ ابْتَكَرَتْ بِفَجِيعَةٍ تَرْغِيباً وَ تَرْهِيباً وَ تَخْوِيفاً وَ تَحْذِيراً فَذَمَّهَا رِجَالٌ غَدَاةَ النَّدَامَةِ وَ حَمِدَهَا آخَرُونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ذَكَّرَتْهُمُ الدُّنْيَا فَتَذَكَّرُوا وَ حَدَّثَتْهُمْ فَصَدَّقُوا وَ وَعَظَتْهُمْ فَاتَّعَظُوا .

درود خدا بر او : (شنيد مردى دنيا را نكوهش مى كند) فرمود:ای نکوهنده دنیا که به نیرنگ آن فریفته شدهای و به ژاژها و باطلهای آن دل باختهای و همزمان دنیا را نکوهش میکنی؛ تو بر دنیا ادعای گناه داری، یا دنیا باید بر تو دعوی گناه کاری نماید؟ از کجا و چه وقت دنیا تو را سرگشته و سرگردان نموده و چه سان تو را به دام فریب انداخت؟ آیا با گورهای پدرانت که پوسیدهاند (تو را فریب داد) یا با خوابگاه مادرانت که در زیر خاک آرمیدهاند؟ چند بیمار را با پنجههایت پرستاری کردی؟ و چند بیمار را دستهایت در بسترشان خواباندهای؟ بهبودی آنان را خواهان بودی، و دردشان را برای پزشکان توضیح دادی ولی بامدادان داروی تو آنان را شفا نداد و گریهات آنان را سودی نبخشید، و ترس تو هیچ یک از آنان را فایده نبخشید و آنچه خواهان آن بودی به تو نرسید(شفا پیدا نکردند) و تو با توانایی خویش بیماری را از آنان دور نکردی. دنیا مرگ اور را برای تو سرمشق قرار داد و با گورهای ایشان، جای قبر تو را به تو نشان داد. دنیا خانهی راستی است برای کسی که آن را راستگو انگاشت، و سرای ایمنی از غذاب الهی است برای کسی که از ان توشه اندوخت، و خانهی پند است برای کسی که از آن پند گرفت. دنیا مسجد محبان خدا و مصلای فرشتگان او و فرودگاه وحی الهی و بازار و تجارت جای دوستان خداوند میباشد. در آن آمرزش خدا را به دست میآورند و در دنیا ، بهشتِ خدا را سود میبرند. پس چه کسی دنیا را نکوهش میکند در حالیکه دنیا بانگ برداشته است که جداشدنی است، و فریاد میزند که ناماندنی است، از نابودی خود و مردم اهل دنیا خبر داده است که خود خواهد مُرد و از مردم کسی جان بدر نخواهد بُرد. با بلایای خود، نمونهی بلاها را نشان داد و با شادمانیهایش آنان را به شوق شادمانی انداخت. دنیا در آغاز شب به سلامت گذشت، اما در صبحگاهان با مصیبتی جانکاه برگشت تا مشتاق گرداند، و بترساند، و تهدید نماید و هشدار دهد. پس در بامداد پشیمانی روز رستاخیز گروهی از مردم دنیا را نکوهش میکنند و دیگران آن را ستایش خواهند کرد. دنیا به یاد ایشان آورد، و آنان یادآوری شدند. دنیا با آنان سخن گفت و ایشان حرف دنیا را راست انگاشتند، و از پند آن بهره برداشتند

ABOUT THOSE WHO FALSELY ACCUSE THIS WORLD

Amir al-muminin, peace be upon him, heard a man abusing the world and said: you who abuse the world, and who have been deceived by its deceit and cheated by its wrongs. Do you covet the world and then abuse it? Do you accuse it or it should accuse you? When did it bewilder you or deceive you. Whether by the decay and fall of your forefathers graves or by the sleeping places of your mothers under the ground? How much you looked after them in their illness and nursed them during sickness, Praying them to be cured and consulting physicians for them in the morning when your medicine did not avail them and your wailing for them did not benefit them. Your mourning over them did not prove useful to them, and you could not achieve your aims. You could not ward off (death) from them with all your power. In fact, the dying man is an illustration for you and showed you by the example of his falling down how you would (also) fall.

Certainly, this world is a house of truth for him who appreciates it; a place of safety for him who understands it; a house of riches for who collects provision from it (for the next world), and a house of instructions for him who draws from it. It is the place of worship for the lovers of Allah; the place of praying for the angels of His; the place where the revelation  of His descends, and the marketing place for those devoted  to Him. Herein they earned mercy and herein they acquired Paradise by way of profit.

Therefore, who can abuse it when it has announced its departure and called out that it would leave! It had given news of its own destruction and the death of its people. By its hardship, it set an example of their hardships. By its pleasures it created eagerness for the pleasures (of the next world). It brings ease in the evening and grief in the morning by way of persuasion, dissuasion, alarm and warning. People abuse it on the morning of their repentance but there are others who will praise it on the Day of Judgement. The world recalled to them the next life and they bore it in mind. It related to them (things of the next life) and they acknowledged them. It preached to them and they took lessons from