انسان، عجول است و این در سرشت او نهاده شده. او همین که دید، می خواهد و همین که به چیزی امید بست، به انتظار می نشیند. تصوّر فاصله میان آغاز تا پایان و دل بستن، تا رسیدن دشوار است و تحمّلش دشوارتر؛ امّا همین چشم مالیدن و نقطه دور پایان را جوییدن، شور و سوز حیات را در ما می افزاید و پای طلب و جست وجو را به حرکت وامی دارد و در این میان، آنچه مهم است تحمّل تپش های پراضطراب انتظار است و از یاد نبردن طلوع خورشید، هرچند شب، تیره باشد و طولانی و هرچه انتظار، به درازا کشد. آری صبر، تنها مرکب رهروی این میدان است که امام علی(ع) می فرماید: هر کس شکیبایی ورزید، به آرزویش رسید. وگرچه ممکن است دیر برسد؛ اما حتماً می رسد: سرانجام کار انسان شکیبا، دستیابی به هدف و رسیدن به آرزوست. و چنین است که عیسی(ع) به یاران خود می فرماید: از سر راستی به شما می گویم که به خواسته های خود نمی رسید، جز با ترک آنچه میل دارید و به آرزوهای خویش دست نمی یابید، جز با شکیبایی بر آنچه ناپسند می شمارید.