هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِّنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ   

اوست که در میان امّیّان [مردم مکه، که غالباً بی سواد بودند] فرستاده ای از خودشان برانگیخت تا آیاتش را بر آنان تلاوت کند و آنان را [از پلیدی های عقیدتی و اخلاقی و عملی] پاکیزه کند و به آنان کتاب [آسمانی] و معارف دینی و عقلی آموزد.

رسول خدا (ص) فرمودند: «روز قیامت مردی را می آورند با حسناتی چون ابرهای انبوه و کوه های استوار. او می گوید: پروردگارا! این ها را من انجام نداده ام. از کجا آمده اند؟ خداوند می فرماید: اینها همان دانشی است که به مردم آموختی و بعد از تو به آنها عمل می شد.»(بحارالانوار، ج 1،ص 173) هم چنین حضرتش فرمودند: «بهترین صدقه این است که انسان عملی را بیاموزد و سپس آنرا به شخصی آموزش دهد.»  (منیه المرید، ص 105)